Hoe meer we krijgen, hoe meer we willen
Nog niet zo lang geleden waren de enige opties voor bestandsopslag de harde schijven van pc’s, verwisselbare opslagmedia of netwerkservers. In de jaren 2000 deed een nieuw systeem zijn intrede: dankzij de rekenkracht van talloze computers die in datacenters met elkaar waren verbonden, konden er nu enorme hoeveelheden gegevens via internet worden opgeslagen. De cloud was een feit – en daarmee ook het ongelooflijke voordeel dat men op elk moment en vanaf elke locatie toegang heeft tot documenten, programma’s of kunstmatige intelligentie, of men dat nu alleen doet of samen met talloze andere gebruikers. Maar er is een keerzijde aan het verhaal: de ongebreidelde honger naar energie. Het Internationaal Energieagentschap (IEA) voorspelt dat het energieverbruik van datacenters, clouddiensten en AI tegen 2030 nogmaals zal verdubbelen tot ongeveer het equivalent van het huidige totale verbruik van Japan.
Geen wet van Moore meer?
Het klonk als een waanzinnige theorie: in 1965 voorspelde Gordon Moore dat het aantal componenten dat op een geïntegreerde schakeling paste, elk jaar zou verdubbelen. Hij kreeg gelijk. In de decennia die sindsdien zijn verstreken, zijn computerchips dankzij technologische vooruitgang steeds kleiner en toch krachtiger geworden. Deze voorspelling bleek vrijwel in steen gebeiteld – of moeten we zeggen: in silicium – hoewel Moore zelf, medeoprichter van chipfabrikant Intel, de periode later bijstelde naar elke twee jaar. Maar als we naar het heden kijken, is er niet veel speelruimte meer over. Moderne chips zijn opgebouwd uit elementen die slechts enkele atomen breed zijn, en de wet van Moore nadert zijn fysieke grenzen. Daarom zoekt de industrie naar nieuwe oplossingen, zoals kwantumcomputers. Het nieuwe model: meer dan Moore!
De revolutie op het standaarden
Zorgt conformiteit ervoor dat radicale veranderingen in een stroomversnelling komen? Het klinkt tegenstrijdig, maar als het om digitalisering gaat, is het heel vaak zo. Een goed voorbeeld hiervan is het MP3-formaat. Deze technologie, die in de jaren negentig werd ontwikkeld, maakte het mogelijk om audiobestanden te verkleinen zonder dat dit ten koste ging van de geluidskwaliteit. Dankzij deze platformonafhankelijke standaard konden gebruikers hun nummers ineens afspelen op elk apparaat dat ze maar hadden – eerst op computers, later op iPods en nu op smartphones. Digitale standaardisatie heeft een revolutie teweeggebracht in de manier waarop we muziek consumeren en heeft tegelijkertijd de traditionele fundamenten van de muziekindustrie op zijn kop gezet.
Een onvergetelijke ervaring
Hebt u zich ooit afgevraagd hoe de website van Amazon er in 2000 uitzag? Of endress.com eind jaren negentig? Reis dan terug in de tijd met de Wayback Machine, een platform dat sinds 1996 internet doorzoekt en momentopnames van websites verzamelt – volgens een recente telling zijn dat er 946 miljard. Geniet van uw reis door het verleden, maar wees voorzichtig: het bekijken van oude foto’s kan immers nogal een schok zijn!